Nioh 3 Zapowiedź rozgrywki praktycznej: Doświadczenie śmierci w Nioh

Nie mogę twierdzić, że jestem fanem serii Nioh, ani nigdy nie grałem w inne gry z tej serii, ale Rise of the Ronin od Team Ninja podobała mi się bardziej niż większości. Lubiłem otwarty świat, nawet jeśli trochę ubogiego w porównaniu do najlepszych w gatunku. Podobała mi się fabuła, postacie i oddanie historii Japonii, nawet jeśli niektóre wydarzenia były luźno dla rozgrywki. Miała w sobie pewien urok, element, który trudno opisać, ale sprawiał, że gra była trudna do odłożenia.

Nie powinno cię dziwić, że Nioh 3 powstało równolegle z Rise of the Ronin, że obie gry łączy ten niematerialny element, który sprawia, że trudno się od nich odciąć. W dusznej piwnicy pięknego hotelu w Paryżu walczyłam aż do ostatniej chwili, żeby jak najwięcej wykorzystać Nioh 3. Nawet jeśli były elementy, które nie zrobiły wrażenia, o czym jeszcze opowiemy, ogólne wrażenie, jakie wyniosłem z gry spędzonej z grą, to fakt, że naprawdę wciąga cię w napięcie, mimo trudności, która w innych grach mogłaby łatwo doprowadzić do odejścia z gry w gniewie.

Jeśli jeszcze nie znasz tematu, Nioh 3 zabiera nas w podróż Tokugawy Takechiyo, wnuka (lub córki, w zależności od wyglądu) Tokugawy Ieyasu, gdy obejmują rolę szoguna. Spotkasz postacie historyczne i zmierzysz się z różnorodnymi, demonicznymi yokai w trakcie gry, w towarzystwie duchów opiekuńczych, które możesz wykorzystać do uwolnienia niszczycielskich mocy. Poza zmianą protagonisty, prawdopodobnie brzmi to bardzo podobnie do wcześniejszych doświadczeń z Nioh, ale Team Ninja wprowadza nieco zmiany w innych miejscach.

Największa zmiana wynika z nowych postaw. Przełączanie się między postawą samuraja a ninja nie tylko daje nowy wygląd, ale także oferuje zupełnie inne opcje rozgrywki. Samurai to potężny przeciwnik, zaprojektowany tak, by współpracować z systemem parowania i stawić czoła przeciwnikom, podczas gdy ninja omija przeciwników, unikając dodatkowych klatek i zadając szybkie ciosy przed wyjściem z niebezpieczeństwa. Możesz polegać głównie na jednej postawie przez czas spędzony w Nioh 3, ale niektórzy bossowie wymagają zmiany postaw, by zablokować niektóre ich ataki, więc najlepiej jest balansować mieszankę obu. Na początku ninja wydawał mi się trochę trudny w obsłudze, ale pod koniec mojego czasu to był mój sposób gry, z stałym zestawem samurajów, gdy mierzyłem się z bossami, których nie dało się uniknąć. Może zająć kilka godzin, zanim naprawdę opanujesz system, bo jest trochę przeciążenia, ale gdy już go opanujesz, rozgrywka błyszczy.

Innym ważnym atutem Nioh 3 w kontekście rozgrywki jest włączenie otwartych pól. Podobno mapa składa się ze stref eksplorowalnych, które rozgrywają się w różnych epokach historii Japonii. Mówię rzekomo, bo zobaczyliśmy tylko jedną strefę i nie wydawała się otwarta ani eksplorowalna tak, jak byś się spodziewał. Istnieją różne ścieżki prowadzące do niektórych celów pobocznych i łupów, tak, ale poza tym jest dość jasne, co trzeba zrobić, by przejść dalej, i jest tylko jeden sposób. Z tego, co widziałem do tej pory, nie mogę tego nazwać otwartym, co może być muzyką dla niektórych fanów Nioh, ale jeszcze nie widziałem pełnej wersji. Nie jest źle, by iść w bardziej liniowe podejście, ale nie miałem poczucia, że mogę naprawdę eksplorować podczas gry, co nie skojarzyło mnie z otwartymi polami.

Sednem Nioh 3, czyli walki, jest tak trudna i dynamiczna, jak można się spodziewać. Wspomniana zmiana postawy naprawdę pomoże zrozumieć rytmiczny przepływ walki na miecze, a gdy ostrze zacznie śpiewać do melodii przeciwnika, poczujesz się jak wojownik godny historii. Niektórzy przeciwnicy są znacznie bardziej irytujący niż inni, ale tak po prostu jest w grach soulslike. Muszę przyznać, że byliśmy najwyraźniej zbyt wysoko levelowani jak na czas spędzony w Nioh 3, a nawet wtedy bossowie stanowili spore wyzwanie. Team Ninja podniosło poziom trudności i w przeciwieństwie do Rise of the Ronin nie możesz polegać na sojusznikach AI, którzy będą cię odciążać podczas leczenia. Ponieważ nie wiem, kiedy pojawiają się niektórzy bossowie w grze, nie mogę powiedzieć, czy przeciwnicy, których zmierzyłem, byli niesprawiedliwi, ale możesz się spodziewać sporo śmierci, nawet jeśli jesteś doświadczonym weteranem Nioh.

Niestety, wydaje się, że kilka moich głównych problemów z Rise of the Ronin wciąż jest w Nioh 3. W dużej mierze zbiorę te problemy w jedną dużą skargę na przeciążenie. W Nioh 3 jest tyle systemów, że po prostu nie dało się zrozumieć wszystkiego przez te godziny, które spędziłem z nim. Moce duchów, przywołania duchów, umiejętności, zbroje, broń, statystyki, buildy postaci, wygląd – wszystko to ma znaczenie stopniowo, sumując się, że gra jest trudniejsza lub łatwiejsza, więc mam nadzieję, że w finalnej wersji będzie wystarczająco dużo wdrożenia, by nie czuć, że grasz źle, jeśli nie spędzisz czterech godzin na czytaniu menu.

Drugim dużym grzechem przeciążenia Nioh 3 jest łup. Bezsensowna plama różnych kolorów pojawia się za każdym razem, gdy pokonujesz grupę przeciwników, a większość z nich jest gorsza niż to, co już masz na sobie. To koszmar do sortowania, przez co przedmioty i bronie wydają się bez znaczenia, co jest szkoda, biorąc pod uwagę bardzo solidną różnorodność broni. To sprawia, że jest jeszcze bardziej frustrujące, gdy ledwo zbierasz przedmioty lecznicze od wrogów, bo musisz przeszukać kolejny stos fatalnych butów, by zorientować się, że z kolejnej kupy łupów nie zyskałeś nic ekscytującego.

Poza tymi obawami, powiedziałbym, że Nioh 3 to mocna gra akcji. Jeśli wytrzymasz przeciążenie informacjami i przedmiotami, świetnie się bawisz dzięki nowej walce opartej na postawie i szczegółowym poziomom. Poziom trudności został podniesiony dla zagorzałych fanów, i choć może to brzmieć zniechęcić niektórych graczy, każda śmierć była lekcją Nioh 3 i nie zapomnę ich szybko.