Ostateczne wrażenie – Crisol: Theater of Idols znajduje swoją siłę w lore Tormentosy

Dla nas w Gamereactor historia powstania Crisol: Theater of Idols i jej nadchodząca premiera mają szczególne znaczenie, ponieważ po raz pierwszy zwróciliśmy uwagę na jej "rollercoaster napięcia" już w 2023 roku. Projekt, który obecnie realizuje około 25 osób w Madrycie, właśnie uwolnił się z rąk podupadającej grupy Embracer, by poszukać nowego wydawcy, a niedługo potem miał zostać zaprezentowany w stylu jako część katalogu horrorów Blumhouse Games. Przenieśmy się do dzisiaj, kilka dni po tym, jak odwiedziliśmy biura, by wypróbować wersję przedpremierową mniej więcej w pierwszej trzeciej gry, i z nieco ponad dwoma tygodniami do ostatecznej premiery. Teraz jest oficjalnie: Crisol: Theater of Idols pojawi się na PC, PS5 i Xbox Series 10 lutego 2026 roku.

Dzięki prezentacji Davidów (współzałożycielom Tornero i Carrasco) oraz części gry, w którą grałem później, udało mi się lepiej zrozumieć, czego się spodziewać po całej przygodzie w ciągu kilku dni.

Po pierwsze, chociaż gra zawsze była porównywana do Bioshocka, uważam, że warto podkreślić, że choć atmosfera i narracja środowiskowa od razu przypominają arcydzieło Irrational, oczekiwania powinny być kontrolowane i byłoby poważnym błędem oczekiwać jej skali czy supermocy. Rozbudowane lore Crisol, głównie stworzone przez Tornero, jest przekazywane w podobny sposób, poprzez sceny dialogowe oraz mnóstwo plakatów i odniesień w świecie. Poza tym jest to znacznie bardziej zamknięty projekt, wyraźnie indie pod względem i skali, który zamiast obdarzać gracza specjalnymi zdolnościami, wymyśla bardzo osobliwą mechanikę odzwierciedlającą typową dla survival horrorów rzadkość.

I właśnie to jest obecnie najbardziej atrakcyjne w Crisol pod względem rozgrywki. Za każdym razem, gdy Gabriel Escudero, główny bohater, zdobywa broń palną, automatycznie staje się ona krwawą bronią. W naszym demie, które nie jest wydane i znacznie bardziej zaawansowane niż dostępne publicznie, miałem okazję wypróbować pistolet, strzelbę i zdobyć karabin snajperski, a wszystkie transformują się w rękach Gabriela. Od tego momentu amunicja jest bezpośrednio powiązana z paskiem zdrowia, więc nie tylko strzelanie, ale także przeładowanie może mieć poważne konsekwencje. To ostatnie całkowicie mnie zaskoczyło i kilka razy zginąłem przeciwko niskopoziomowym przeciwnikom, bo byłem podatny na sucho: musiałem nauczyć się, że nie powinienem często przeładowywać jak w innych FPS-ach.

Aby przeładować zarówno zdrowie, jak i broń, musisz znaleźć krew w postaci Plasmarine strzykawek. Ponieważ przeciwnicy dają ci esencję do ulepszenia postaci lub monety (srebrne byki) do wydania w Fair, jedyną alternatywą dla karmienia, która jest też dość świeża, jest wchłanianie krwi zwłok, czy to innych ludzi, czy zwierząt będących mieszanką morskich stworzeń rolniczych i mutantów stworzonych przez artystów.

Nie spodziewaj się też mnóstwa akcji, bo ruch jest celowo powolny i ciężki. Może aż za bardzo, celując kontrolerem, i mimo że podniosłem czułość o kilka stopni, nadal czułem, że moi znajomi grający na klawiaturze i myszy mają łatwiej. Ale to część doświadczenia: to nie jest strzelanka akcji. Odzwierciedla to także fakt, że istnieje przycisk dedykowany szybkiemu obracaniu, spopularyzowany przez Resident Evil 4. Jeśli napotkasz niebezpieczeństwo czoło (np. mina lub bardzo brzydki potwór), musisz też zapamiętać, że lepiej szybko skręcić i biec prosto przed siebie, niż próbować się cofnąć. Kolejny składnik zwiększający napięcie.

Na koniec, nóż do walki wręcz można użyć do blokowania lub parowania nadchodzących ataków, jeśli dobrze wyczuje czas, ale w mojej grze głównie używałem go do dobijania wrogów i oszczędzania kul/krwi. Jeśli myślisz, że będą cię dalej śledzić i bić nawet po odcięciu głowy lub poćwiartowaniu, to ma to sens.

Sceneria tego dema to coś w rodzaju nawiedzonej kopalni, Industrias Hierro. Szczerze mówiąc, po fascynującej prezentacji studia i soczystych szczegółach, które przekazali nam o świecie gry Crisol: Theater of Idols, to zimne miejsce pełne deszczu, cegły i metalu może nie było najlepszym miejscem do prezentacji fikcji. Może wybrali go bardziej ze względu na projekt poziomów, żebyśmy mogli go łatwo zrozumieć.

Postęp w kopalni jest dość liniowy, choć musisz zrobić długi objazd, by rozwiązać serię prostych zagadek z zaworami blokującymi dostęp (oraz zbieraniem reliktów lub fiolek z świętą krwią). Tymczasem jesteś nękany przez różne typy wrogów, od cherubinów krążących wokół ciebie, przez powracających bossów, aż po najbardziej podstawowe zombie-podobne "lalki".

Wrogowie w Crisol nazywają się astilleros, czyli starymi polichromowanymi drewnianymi posągami. "Nie są ani manekinami, ani animatronikami," sprecyzował Tornero, a są oparte na kolekcjach postaci znalezionych wśród ruin hiszpańskiej wojny domowej. Prawda jest taka, że wnoszą one ogromny wkład w osobowość projektu. Najbardziej przerażającym bossem do tej pory, który prześladował nas w demie, jestteraz słynna Dolores, "dziewica z groteskowym twistem", przerażające połączenie kości, metalu i porcelany, które w grze będzie miało bardziej konkretne tło. Tak, ta kobieta z porcelanową twarzą, która występuje na głównej ilustracji i która goniła nas, aż podniosła nas w powietrze i pocałowała w zabawie w chowanego podczas pokazu.

Podczas mojego śmiertelnego spaceru przez kopalnię Hermanos Hierro odkryłem trochę więcej o tym, co dzieje się na wyspie Tormentosa, dzięki wspomnieniom robotników, którzy pojawili się przede mną jako rozmazane postacie. Jeśli chodzi o rozgrywkę, ten konkretny scenariusz wydał mi się niezbyt interaktywny, a muzyka w tle męcząca. Chciałbym też mieć trochę więcej siły uderzenia i odrzutu w broniach z krwią, które z kolei oferują urocze animacje przeładowania (w zasadzie Gabriel musi "nakłuć" broń, by wykonać transfuzję krwi).

Chodzi mi o to, że nie przeszedłem całej przygody i choć przyciągają mnie główne mechaniki broni – złota i krwi (co jest też czerwono-żółtym odniesieniem do hiszpańskiej flagi), to najbardziej rzuca mi się w pamięć i wciąga mnie fabuła Crisol: Theater of Idols. Jego pokręcony i satyryczny sposób przedstawiania "Hispanii" i jej Wielkiego Tygodnia (tutaj zwanego Semana de Madera, czyli "Drewniany Tydzień"), różni się od słynnej wizji Blasphemous. Jej antagonistyczne katolickie interpretacje z dwoma przeciwstawnymi religiami (słońcem i morzem). Stoicki protagonista, który oznacza innych jako heretyków i znajduje własnego Quijota/Wergiliusza w Mediodíi, swego rodzaju torreador, który od dawna przebywa na wyspie.

Nie mogę się doczekać, by zobaczyć i przeczytać więcej, dowiedzieć się więcej o postaci Plañidera (kobiet zatrudnionych do płaczu podczas czuwania), pójść na Targi jako miejsce odpoczynku, rekreacji i ulepszeń, albo odkryć, jak zaprojektowali inne fantastyczne połączenia zwierząt, takie jak ophio-taurus czy konik morski (dosłownie koń), i budowali scenerię inspirowaną codziennymi ulicami i katedrami hiszpańskiej geografii.

Na szczęście w najbliższych dniach dowiem się wszystkiego w finalnej wersji do recenzji Crisol: Theater of Idols i zobaczę, jak daleko zajdzie zarówno fabuła, jak i rozgrywka.